Zuleika opent haar ogen

Winter 1930. De echtgenoot van de Tataarse boerin Zuleikha wordt vermoord, en zijzelf wordt van haar koelakken beroofd en via een dwangarbeidroute naar Siberië gestuurd. Dertig ballingen worden achtergelaten in de afgelegen taiga, zonder voedsel, onderdak of warme kleding. Analfabete boeren en intellectuelen uit Leningrad, ‘gedeclasseerde elementen’ en criminelen, moslims en christenen, heidenen en atheïsten, Russen, Tataren, Duitsers, Tsjoevasj – ze verdedigen allemaal hun recht op leven tegen de harde natuur en een meedogenloze staat. Zuleikha vindt de kracht om alle tests te doorstaan, waarvan de belangrijkste de test van liefde en vergeving zijn. Om te overleven moet je liefhebben. Ook al is het liefde voor je ergste vijand. Om te overleven moet je vergeven. Jijzelf, anderen, je lot - verschrikkelijk, en je thuisland - wreed. Zelfs de geschiedenis zelf, waarin, zoals in ieder mensenleven, zo weinig rechtvaardigheid bestaat.