Maria Semkina zwemt in het zwembad - Vintage Scène (1961)(2:28)

Het leven van een briljante wetenschapper, die erin slaagde te leven in het tijdperk van het ‘ontwikkelde’ socialisme in overeenstemming met zijn eigen ideeën over vrijheid en moraliteit, liet noch zijn collega’s, noch de autoriteiten onverschillig. Er waren legendes over zijn seksuele avonturen, zijn opvattingen over het gezinsleven - hij noemde zijn familie 'coöperatief' - waren heel anders dan de algemeen aanvaarde: hij gaf de voorkeur aan eerlijke niet-inmenging in het persoonlijke leven van beide echtgenoten boven geheim verraad. Hij bedacht de zogenaamde code van gezinsonafhankelijkheid – een ‘huwelijkscontract van niet-agressie’. Zijn gedrag leek uitdagend, maar werd alleen gedicteerd door zijn onvermogen om te liegen. In zijn hoofd, dat gevuld was met een groot aantal formules, was er simpelweg geen ruimte meer voor leugens. Hij loog niet om verwarring te voorkomen. Hij was heel anders dan ‘fauteuilwetenschappers’. Toen ze hem een ​​koffertje gaven, zei hij verbijsterd: "Waarom? Ik ga niet naar het badhuis." Al zijn ontwikkelingen en materiaal voor lezingen bewaarde hij in zijn hoofd. Het was een unieke, ingenieuze rekenmachine. Ze bewonderden hem, waren jaloers op hem en vreesden hem. Het waren niet alleen zijn minder getalenteerde collega's die hem vreesden. De autoriteiten vreesden zijn eigenzinnigheid. Hij weigerde de verplichte beveiliging die wordt geëist van alle natuurkundigen die betrokken zijn bij ‘oorlog’. Er werden twee jonge mannen aan hem toegewezen die hem op de hielen volgden, maar hij raakte letterlijk in een depressie. ‘Ze schenden mijn recht op vrijheid, Cora.’ Een delegatie studenten en medewerkers kwam naar Landau en vroeg hem de beveiliging niet op te geven - ze waren niet alleen bang voor de gevolgen voor hem. Maar Dau smeekte niet - niets mocht het werk belemmeren.