Wierzę, że nie wierzę

Vasilisa Kremneva jest starszym pracownikiem centrum prasowego Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej. Właśnie otrzymała stopień podpułkownika, ale Wasylisa od dawna marzyła o robieniu prawdziwego biznesu. Przecież zamiast łapać przestępców, zmuszona jest pracować jako „gadająca głowa” – opowiadająca widzom o osiągnięciach organów ścigania. Jednak pomimo wszystkich jej próśb władze odmawiają przeniesienia urody, która od dawna stała się „twarzą” komitetu, do pracy operacyjnej. Szansa pomaga dziewczynie radykalnie zmienić jej życie. Vasilisa znajduje ukochanego i współpracownika, śledczego Stepana, z inną kobietą. Kiedyś wybaczyła mu zdradę, ale nie zamierza już tego tolerować. Wasylisa opuszcza go, opuszcza dom i osiedla się na przedmieściach u dobrodusznej przedszkolanki Katii. Jak się okazuje, Katya pasjonuje się astrologią; ocenia ludzkie działania po dacie urodzenia i cechach znaku zodiaku. Vasilisa nigdy nie wierzyła w horoskopy i początkowo nie przywiązywała wagi do słów Kateriny. Kiedy jednak wspólnie udało im się rozwiązać kilka spraw, Vasilisa w końcu jest przekonana, że ​​stanowią świetny zespół. Opuszcza Komitet Śledczy i wraz z Katyą otwiera własną agencję detektywistyczną Vasilisa. Każdy detektyw ma swoje własne podejście do śledztwa. Vasilisa myśli logicznie, znajduje wzorce i wykorzystuje doświadczenie śledcze. Katya kieruje się wyłącznie swoją intuicją i mocą obserwacji, a swoje wnioski opiera na interpretacji horoskopów. Partnerzy często się kłócą, ale w rezultacie udaje im się nie tylko rozwiązać kolejną skomplikowaną sprawę, ale także zyskać szacunek współpracowników. Jedyną osobą, która nie wierzy w detektywistyczny talent bohaterki i sceptycznie odnosi się do wszystkich jej osiągnięć, jest Stepan. Naśmiewa się z Wasilisy, choć nie rezygnuje z prób uzyskania przebaczenia i sprowadzenia jej z powrotem.